Angst voor gesprekken

leegteSollicitatiegesprekken en netwerkgesprekken zijn een uitdaging. Je bereidt het gesprek dus goed voor. Je bedenkt antwoorden op de belangrijkste vragen. Je verzamelt informatie over je nieuwe werkgever, je bereidt je kleding en je reis voor. Hoe grondiger je je voorbereidt, hoe meer je jezelf daar al ziet werken. Je ziet voor je hoe je dat leuke project gaat doet, hoe je met klanten, opdrachtgevers, collega’s en je leidinggevende aan het werk gaat, hoe je na het werk naar huis reist, wat je gaat doen met je (uiteraard uitstekende!) salaris, welke stap je daarna gaat nemen in je loopbaan.

Ondertussen is dat gesprek toch wel een uitdaging. Voor sommigen, soms, schiet die uitdaging door naar angst. Angst voor lastige vragen als ‘wie ben je?’, of ‘wat zijn je zwakke punten?’. Angst voor dat vervelende kuchje dat bij spanning op komt zetten. Angst dat ze misschien hebben gehoord van die blunder die je bij een vorige werkgever hebt begaan. Angst voor een ladder in je panty, een vlek op je nette broek. Dat zijn nog kleine angsten.

De grootste angst

De grootste angst is: de angst om niet erkent te worden. Want wat als je het gesprek voert en men ziet je niet? Men ziet je kwaliteiten niet, ziet niet wat jij zou kunnen doen voor deze organisatie. Ze zien niet wat voor geweldige collega jij zou zijn. Je wordt genegeerd. Is het niet in het gesprek zelf, dan daarna. Je zou worden teruggebeld op dag # en niemand belt. Je belt en ze bellen niet terug. Of je krijgt een mailtje met een onpersoonlijke uitleg.

Wie ben ik?

Voor velen is het werk een deel van de identiteit. Ik ben senior consultant, ik ben ingenieur, ik ben docent. Als men mij niet in mijn werk erkent, wie ben ik dan nog? Dat lege gevoel, dat is de uitdaging.

Met vallen en opstaan leren
De vijf belangrijkste vragen in een sollicitatiegesprek