Zin in werk op de Mt Everest, ook als dat leidt tot de dood?

gettingdown

Juli vorig jaar schreef Eric Arnold een gastblog op een10voorwerkgeluk.nl, over werkgeluk op 8000 meter hoogte. Groot was de schok dan ook toen ik 21 mei hoorde dat hij was omgekomen. De top heeft hij gehaald, daarna is hij gestorven aan hoogteziekte.

Naast het verdriet riep dit nieuws bij mij direct de vraag op: wat is de zin hiervan?  Ik herlees wat Eric vorig jaar schreef, op zoek naar antwoorden.

Iedereen moet zijn Mount Everest vinden

In de blog schreef Eric over het gesprek dat hij heeft met een jonge Rotterdamse werkeloze. ‘Iedereen moet zijn Mount Everest vinden. Ik bedoel te zeggen, vind iets waar je energie uithaalt. Dan gaat de rest bijna vanzelf. Voor mij is dat de Mount Everest. Tijdens een zware training fantaseer ik hoe het is om de laatste stappen naar de top te zetten. De stroom van emoties die door mij heen moet gaan als mijn grote levensdoel bereikt is.”

Anderen inspireren

eric10werkgelukNaast het uitzien naar het moment op de top, is er nog een element. Eric schreef: “Veel mooier is nog dat ik met mijn geluk andere weer kan inspireren. Ik heb een bepaalde snaar geraakt bij deze jongen. Een week eerder vertel ik aan ALS patiënten over mijn klimervaringen. Zonder diepere lagen, maar puur om dat uur met iets anders bezig te zijn dan hun verschrikkelijke ziekte. Het lukt en maakt mij trots.”

Wat hij er toen niet bij schreef was dat hij al jaren geld inzamelt voor stichting ALS..  In maart 2016c vertelde hij in een interview met zijn sponsor Procam  dat hij  al 5 jaar lang ambassadeur is van stichting ALS. “Als ik iets van mensen met ALS heb meegekregen is het dat je het leven ten volle moet leven. Leef nu je dromen en wacht daar niet mee.

Het beklimmen van zo’n berg is ergens een bevestiging van mijn eigen ego. Door dit te koppelen aan zo’n mooi doel, heeft mijn droom een hoger doel gekregen. Het geeft als het ware een extra dimensie aan mijn expeditie. Inmiddels is deze samenwerking onlosmakelijk met mijn expedities verbonden. Het is ooit op mijn pad gekomen en moet er nu ook blijven.

Geen eigenwijs mannetje meer

Eric, juli 2015: “In bergexpedities komt mijn persoonlijkheid tot wasdom. Het stimuleert mij om het beste uit mijzelf te halen. Het is geen instantdoel. Het is slechts bereikbaar na jaren van plannen, trainen, sponsorwerven en uiteindelijk de berg beklimmen. Mijn koppige en vasthoudende karakter komt maar al te goed van pas. Geen eigenwijs vervelend mannetje meer, maar een gedreven sporter die zijn passie volgt en jeugddroom wil bereiken. Klinkt beter toch?”

Op de site van Procam schreef hij een maand geleden vanuit het basiskamp over zelfkennis. Hoe hij in 2012 na een mislukte poging helemaal instortte. Hoe hij leerde te leren van zijn fouten. Hoe hij leerde niet te streng te zijn voor zichzelf.

De top als toetje

Hoe belangrijk was de top eigenlijk? Eric: “Gek genoeg wordt de top steeds minder belangrijk. Het traject naar de top toe is wat telt. Ik ben topsporter en ondernemer geworden. Ik ben in netwerken binnengekomen, die anders totaal afgesloten waren geweest. Ik heb vrienden voor het leven gemaakt en heb mijzelf in korte tijd heel goed leren kennen. Ik weet waar ik blij van word. De top wordt het toetje. De weg daar naartoe maakt mij trots. Ik ga terug. Omdat ik daar nu eenmaal plezier in heb!”

Begin met dat rijbewijs

April 2015 vroeg ik Eric: wat raad je mensen aan die ook een droom hebben? “Sinds 2000 is de Everest altijd in mijn gedachten geweest. Elke klimervaring bracht mij een stapje dichter bij mijn doel. Toen duurde het nog tot 2009 voordat ik mijn droom openlijk ging uitspreken. Als je net voor je rijbewijs geslaagd bent, is de Formule 1 ook niet het eerste waar je over begint. Maar je kunt natuurlijk wel beginnen met dat rijbewijs!” 

Getting to the summit is optional, coming down is mandatory

Eric besloot al eind 2014 om beroepsavonturier te worden en had nu daadwerkelijk per 1 juni 2016 zijn baan opgezegd zodat hij full time beroepsavonturier kon zijn. Zó werken met een doel in je leven, daarbij anderen gelukkig maken, persoonlijke groeien en de top als toetje zien, dat klinkt allemaal heel mooi.

Maar getting to the summit is optional, coming down is mandatory, stond op Eric’s site. Dat is niet gelukt. Nu is hij gestorven. Is die prijs niet veel te hoog? Had hij niet kunnen kiezen voor lagere bergen?

Die vraag heeft Eric zelf al beantwoord. Hij kende de gevaren en nam het risico. Voor die keuze en de manier waarop hij zijn tocht ondernam heb ik alleen maar bewondering.

Een week zitten op mijn Mount Everest

boeddha kuan yinHet nieuws kwam een dag voordat ik vertrok voor een zevendaagse retraite. Stil zitten mediteren op een kussen in een zendo lijkt natuurlijk het tegenovergestelde van naar de top van een berg klimmen.

Tegelijkertijd is het ook een manier om mezelf tegen te komen, al was het maar door de pijn in mijn benen, het gemaal van mijn gedachten en het gewoel van mijn gevoelens.

De vraag die me bleef lastig vallen op mijn kussen is: waarom focus ik op werkgeluk en is dat wel de juiste Mount Everest voor mij nu? Hoeveel lef heb ik in het doen waar ik zin in heb, waar ik zin in zie?

Door stil te zitten kwamen er antwoorden. Die deel ik graag in een latere blog.

eenminuutstilte1 minuut oefening

Waar heb jij vandaag zin in, waar heb jij vandaag geen zin in?

Wat zegt dat over het belangrijkste doel in jouw leven, jouw Mount Everest?

Dank aan Annemarie Sweep!

annemariesweepAnnemarie gaf feedback op een eerdere versie van deze blog. Ze schreef: “Voor mij is dit ook de essentie van werkgeluk:  je kiest iets waar je energie van krijgt, waarvoor jij je in het leven in wilt zetten. Ook al voldoet je dagelijkse werk nog niet aan het plaatje in je hoofd waar je eigenlijk naar toe werkt, de kunst is om steeds onderweg blij te blijven met de kleine stappen die je gedurende een langere tijd maakt. Veel meer dan de weg er naar toe is er niet. Op de top (van de berg)  kun je immers maar heel kort blijven…. “

Annemarie Sweep vindt haar werkgeluk in haar Praktijk voor Massagetherapie. Massagetherapie is voor iedereen die bewust stil wil staan bij wat er via massage in je lijf te voelen is. Door het met aandacht doorvoelen van je lichaam krijg je een andere kijk op jezelf. Dat biedt mogelijkheden om je innerlijke kracht te hervinden. Om je eigen Mount Everest op te gaan!

 boek lees inkijkexemplaar weekend met button hanneke met actieknop

Deze blog in je e-mail krijgen? Meld je aan voor de nieuwsbrief.

Geld en werkgeluk, hoe zit dat? Interview met Rob Verhofstad
Werkgeluk met een vreselijke leidinggevende?

Comments

  1. Dank voor je mooie verhalen Hanneke, ze inspireren mij werkelijk!