Waarom focussen eenvoudig is en meer werkgeluk geeft

volhouden focusFocussen op wat je echt wilt is heel eenvoudig

(dit deel ik normaal alleen met deelnemers van een werkgeluk weekend)

[Read more…]

Je bent een buitenstaander – of je bent verbonden?

Wat zie je in de ogen van de ander?

rabo elies hanneke recht

V.l.n.r. Hanneke, Kumar en Elies

Toen ik dinsdag door Elies Fongers werd voorgesteld aan haar collega’s bij de Rabobank voelde ik me direct verbonden. Ze keken me aan met een blik van herkenning. Ik bedacht al snel twee redenen waarom ik die verbinding voelde:

  1. De dag ervoor had Elies me per email aangekondigd met een fotootje van mij erbij
  2. ik was ook nog aangekondigd als punt 2 in het werkoverleg!

Maar ik denk dat er nóg twee redenen waren waardoor ik me verbonden voelde.

Feijenoord, bordkarton en seminarie

Op de Rabobank was ik bij Rabobank Foundation en Rabo Development /Rabo International Advisory Services (RIAS). Ze werken op één grote flexplek, mooi ingericht met grasgroen tapijt, stiltekamers, vergaderkamers, een mooie koffiecorner. Om 10 uur was er gebak: vier mensen waren jarig geweest en ze vierden het gemeenschappelijk gemoedelijk rond de koffiecorner. [Read more…]

Hoe ontdek ik mijn monsters? Werkgeluk interview

hoofdOp mijn vorige blog kreeg ik veel reacties. Het riep ook vragen op, zoals: “Hoe ontdek ik mijn monsters?” Het duurt soms even voordat we doorhebben dat onze monsters aandacht vragen.  Herfst 2014 sprak ik met Gilbert. Hij vertelde:

“Bij een project voelde ik dat ik niet in mijn kracht zat. De onzekerheid die ik dan heb straal ik ook uit, waardoor de opdrachtgever zich ook niet zeker voelt en nog honderd extra vragen stelt. Waardoor je er nog meer werk aan hebt. Dus ik was blij dat het net voor de kerstvakantie af was.

In januari kwam dat project terug. Niemand anders kon dat toen doen. Ik werk 32 uur per week en ik kreeg er gewoon 32 uur bij. Ik werd ziek, grieperig. Ik kreeg werk terug en zag dat ik hele simpele fouten had gemaakt. Ik begon aan alles te twijfelen. Ik kon niet slapen. Toen was het even over.
[Read more…]

Vrede sluiten met je monster

zijdenIn mijn vorige blog schreef ik over monsters die je al dan niet in de ogen kunt kijken. Je eigen monsters: bijvoorbeeld een teveel aan loyaliteit, eerlijkheid, perfectionisme of de angst voor afhankelijkheid. Monsters die je in de weg kunnen zitten en waarmee je zelfs ook weer anderen kunt veroordelen.

Ilonka reageerde: Mooie blog over monsters, heel herkenbaar dat ontwijkende gedrag. gedrag  :) Zelf het wijntje doet een duit in het monsterlijke zakje. Verdoven is ook een middel om het monster te omzeilen. Bizar eigenlijk dat je als mens eerder inzet op het herhalen van ontkenning / onderdrukking, dan op erkenning en ruimte geven. Terwijl we daar allemaal naar hunkeren. Ik hou er echt een worstelwedstrijd met mijn monsters op na en probeer ze met een zeker masochisme onder de duim te houden. Maar ik herken ook het vergevingsgezinde gevoel in mijn lijf dat me steeds weer als een moeder vraagt mijn monsters te relativeren.  (Nu nog omarmen). Ben benieuwd naar het vervolg. [Read more…]

Kun je jouw monsters in de ogen te kijken?

geen monsters te zienIk vraag het vaak aan klanten en soms ook wel aan mezelf “Kun je je monsters in de ogen kijken?”. Maar of het nu een onderwerp voor een blog is? Gelukkig heb ik mijn netwerk dat ik om raad kan vragen. Ik legde de leden van mijn netwerk een lijst voor met meer dan 30 onderwerpen. “Je monsters in de ogen kijken” bleek een van de meest populaire onderwerpen!

Zoals kinderen het idee hebben dat er monsters onder hun bed liggen, zo hebben we als volwassenen ook monsters. Gebeurtenissen / mensen / dilemma’s waar we liever niet aan denken omdat gedachtes hierover ons pijn doen of angst aanjagen. Als zo’n gedachte opkomt, gaan we liever [Read more…]

Heb je het vertrouwen dat deze hobbelige weg jouw weg is?

koffer internationaal station rotterdamVeel mensen doen al “iets” waar ze gelukkig van worden. Werken met pubers bijvoorbeeld, of internationale projecten, of iets met wijn. Maar dat “iets” neemt maar 1, of 5 of 10 procent van hun werkweek in. Of ze doen het alleen als vrijwilliger.

In de file naar het werk, of staand in een volle trein begint dan het dromen. Stel dat ik meer zou kunnen werken met pubers/internationaal/wijn! Dan zou ik echt mee genieten van mijn werk, leukere collega’s hebben, het gevoel hebben dat ik echt meerwaarde kan leveren. In je droom zien je de ruimte al voor je waar je zult werken, voel je al de voldoening na een welbestede werkdag

Dan komt het gepieker. Je baas ziet je aankomen als je dit soort dingen wilt gaan doen! Je collega’s willen ook allemaal DAT werk en je haat het vereiste haantjesgedrag. Die keer dat je solliciteerde voor zo’n baan werd je niet eens uitgenodigd Toen je een tijdje wel zo’n baan had stopte de subsidie en werd je ontslagen. Bovendien: je hebt helemaal geen tijd om weer zo’n stap te zetten want de kinderen, overwerk, mantelzorg, de hond moet ingeënt, [Read more…]

13 blogs over werkgeluk: the making of

Eind december las ik in ‘Happiness at work’ van Srikumar S. Rao de simpele tip: kijk wat je fijn vindt om te doen in je werk en probeer dat meer/vaker te doen. Ja, dat vertel ik mijn klanten ook. Maar deed ik het zelf ook? Ik was alsmaar bezig met marketing. Nieuwe producten bedenken, nieuwsbrieven maken, gratis weggevers, netwerken.

Vond ik dat nou leuk? Mwah. Bij de loodgieter lekt de kraan… Wat vond ik eigenlijk echt leuk, naast het coachen zelf?

Als kind las ik graag én schreef heel graag verhalen. Kreeg ik een boek voor mijn verjaardag, dan ging ik het direct in een hoekje zitten lezen. Mijn eigen verhalen vertelde ik in bed aan mijn zusjes. Of ik schreef aan de eettafel. Mijn zusjes verzonnen een titel en ik schreef het verhaal. later gaf de leraar Nederlands wat titels en liet ik mijn fantasie de rest doen.

Een tweede liefde was Indiaantje spelen. Mijn zusjes, een buurmeisje en ik bouwden tenten, klommen in bomen, verzonnen namen voor onszelf. De brandnetels en muggen deerden ons niet, we genoten van de uitdagingen die we onszelf stelden, de buitenlucht, de vrijheid. Spelen, samen spelen, het was zo makkelijk. [Read more…]

Ja, makkelijk om van de tocht te genieten als …

lekkermakkelijkIn mijn vorige blog genoot ik lekker in de sneeuw, kijkend naar het spoor van een sneeuwhaas. Diana reageerde: “Een sleutel met de belofte van een veilig, droog en warm onderkomen, maakt het wel makkelijker om te genieten van het moment in de besneeuwde outback.” Dat klopt. Een positieve afloopverwachting* maakt met makkelijker om af te zien én om te genieten.

Misschien is de hut vannacht wel afgebrand

Tegelijkertijd is natuurlijk niets zeker. De hut zou er wel moeten staan, maar kan ook de nacht van te voren zijn afgebrand. Of de voordeur is verborgen achter een berg sneeuw (zie foto hieronder).  Het kan comfortabel warm zijn, maar het kan ook dat een eerdere groep al het brandhout heeft opgestookt. Of dat we niet alleen zijn of met beschaafd gezelschap, maar een groep luidruchtige pubers op schoolreis de hut binnenstapt.

In het werk is het ook nooit zeker hoe het afloopt

De hele dag werk je aan een onderdeel van een [Read more…]

Haas(t) in de sneeuw

hut in sneeuwTerwijl mijn blog over brugwachtershuisjes op het juiste moment zichtbaar werd en mijn nieuwsbrief hierover op het juiste moment in uw inbox kwam, was ik in de sneeuw in Noorwegen. Op een plastic baan in Gouda leerde ik langlaufen. Omhoog, omlaag, remmen. Daarna pakte ik mijn rugzak en stapte met R. in het vliegtuig en vervolgens op de lange latten. De sleutel van De Noorse Toeristenvereniging (DNT) zou hutten voor ons openen waar droog brandhout, enorme voorraden voedsel en zachte bedden op ons zouden wachten.

Dus zo liep ik in de sneeuw achter R. aan, een spoor van berkentakken wees ons de weg naar de volgende hut. Reikhalzend kijk ik langs de takken, [Read more…]

Kun jij een nieuwe bestemming zien? Drie lessen van Lotti in werkgeluk

IMAG8478
Waarschijnlijk ben je er al jaren langs gereden, toen je over de Van Brienenoordbrug, de N3, de snelweg of gewoon in een stad over een brug reed? Het ziet er misschien wat stoffig uit, zou het nog wel operationeel zijn? Misschien stond je er zelfs even bij stil, letterlijk. Hé, het ziet er eigenlijk wel mooi uit. Wat als het eens opgeknapt zou worden, een nieuwe bestemming krijgt? Ik heb het over [Read more…]